Korzystając, więc z chwili, kiedy powinienem wysypiać się a z wyżej wymienionych przyczyn nie mogę postanowiłem zajrzeć tutaj. Choć nie robiłem tego już od dłuższego czasu to nie, dlatego, że zgubiłem adres. Nie, nie, nic z tych rzeczy. Najzwyczajniej w świecie nie było, o czym mówić i kiedy. (Z góry przepraszam, jeśli cześć lub większość tego tekstu to bełkot) korzystając z nadążającej sie wiec okazji i czegoś na kształt weny chciałbym ułożyć coś twórczego, choć może być to trudne o ile nie „mission impossible”.

O moich mało sprytnych zachowaniach za kółkiem nie będę sie rozwodził. Ci, którzy mieli okazje ze mną jechać i tak wiedza jak to wygląda. Ale przecież zabawa jest najważniejsza! Aż po grób, co w tym wypadku może nastąpić lada dzień. Na studiach.. Ta studia jak to wyniośle brzmi. A ze nie lubię czegoś takiego użyjmy sformułowania „w szkole”. Zatem w szkole jest/było nie źle a na pewno po sesji. Przynajmniej ta główna sie skończyła. Jest tez praca, której to niejako zawdzięczam swój obecny stan połączonego skrajnego zmęczenia z jednoczesna niemożnością zaśnięcia… Kofeino dziękujemy! Ale idź juz precz.
Jako ze mam ciut więcej czasu niż w miesiącach poprzednich to pora, aby wrócić na basen. Cudowny relaks w saunie czy jaccuzi. Popływać też można – tak dla zdrowia.

Pora też zacząć sie realizować, spełniać marzenia i cele. Nie mam zamiaru poprzestawać na tym, co jest. Boje sie ze wtedy akceptowałbym wszystko jak leci i przyjmowałbym to, jako i tak dobre a tego nie chce, nie chce akceptować wszystkiego. Chce mieć na to wpływ i możliwość kreowania samego siebie. I choć nie mam 24 lat, i nie ocalałem prowadzony na rzeź jak pan Tadeusz to nie chce też w takim wieku nie mieć niczego do powiedzenia… Bo to byłaby istna rzeź!

I predict only one answer for this question. Of course NOT!
They won’t disappear. Book is a book, and it can’t be replaced with any ebook device. Personally I love to read the real book, not just a letters on the screen. While reading a book you can imagine the whole world, and situations that are contained in the plot. On the screen, distracted and tired of screen attacking your eyes it’s not possible and even if, it wont bring a pleasure to the reader. You’ll become tired after few pages, is it really future? If future means killing pleasure, ok. But I don’t buy it in that way.
Frankly speaking, there are people which love reading books, and some others playing Video Games, and there is no difference, for them if book is a book, or if they can read it on the screen. In my opinion they wont read anyway.
Another fact is that publishing books is a business for many people on the world, and Im not sure if they would just stop printing, because some of „readers” preffer reading E-books instead of traditional one.
To my mind publishing a book is some prestige to the author which sign it with his name. Would it be still prestige putting it on the internet where everyone can post anything? I don’t know, but in my opinion not.

Newspapers are different case, internet is the fastest way to publish news, and I think we are going a good direction.
In times where information is worth more than anything.

All in all. Yes to news in internet, and BIG NO for ebooks!

Tak naprawdę dopiero teraz zaczynam doceniać instytucję jaką jest szkoła. Miejsce gdzie możesz spotkać się ze znajomymi, przyjaciółmi, ludźmi na których ci zależy. Gdzie możesz swobodnie porozmawiać, pośmiać się. Ile z tych przyjaźni przetrwa kiedy już nie będziemy skazani na siebie dzień w dzień? Ile razy spotkamy się z tymi, z którymi siedzieliśmy w ławce, czasami po kilka godzin dziennie? Tego nie wiem, ale mam nadzieję, że wiele z tego pozostanie. Tak jak mimo odległości ~130km od mojego gimnazjum nadal mam bardzo dobry kontakt z niektórymi, tak mam nadzieje, że liceum okaże się jeszcze lepsze pod tym względem.

Co do planów związanych ze szkołą, pozostało już niewiele czasu – ale nigdy nie jest za późno aby je realizować, a przynajmniej próbować. Tak więc mam nadzieję, że każdy wykorzysta ten czas jak najlepiej potrafi i obejdzie się bez głupich niesnasek o byle co. Teraz też widzimy kogo będzie nam brakowało (oczywiście w wersji pesymistycznej, w której nie spotkamy się już z nimi), albo po prostu z kim będziemy spotykać się mimo wszystko już po szkole. Właściwie nie wiem co by tu dalej pisać, każdy wie jak jest i jak to wygląda… pozostaje jedynie mieć nadzieję, że 24.04.2010 okaże się jednym z bardziej udanych dni, a wszystkie sprawy potoczą się dobrze.

Powodzenia na maturze !

(nadal zawiedziona? takie trochę krótkie ale zawsze coś )

Rozczarowanie (jak już zauważyliście – wielką literą) jest czymś gorszym niż pragnienie nieosiągalnego. Jest doświadczeniem czegoś fajnego albo nawet lepszego. Co następnie zostaje Ci odebrane – i ustanowione nieosiągalnym. Nie brzmi tak tragicznie… jeśli mowa o lizaku. Jeśli nie o lizaka chodzi, to zaczynają się schody.

Niektórzy ludzie mają wręcz preferencje, do pakowania się w objęcia Rozczarowania. Wynikające być może z cech charakteru, a być może z pechowego urodzenia, nie pod tą gwiazdą, którą by się chciało…

Co by można więcej powiedzieć? Lepiej nic, czasami lepiej jest nie mówić w ogóle.
A każdy i tak odniesie to do swojej własnej, osobistej sytuacji. Takie trochę bzdurne przemyślenia mojej skromnej osoby.

You don’t have to agree, just accept it… or keep tryin’

(ot taka krótka notka, o niczym)

Oczywiście, nie zmieniło to za bardzo moich planów na ich obchodzenie. Co to, to nie. Tak więc nie dalej jak wczoraj (w drugi dzień świąt) byłem w kinie. Wiem, że to może mało świąteczne, i w ogóle nie wskazane, ale leje na to co pseudo świętojebliwi tetrycy myślą na ten temat. Chciałem to poszedłem, i nie wciskajcie mi tu bajek o świętach z rodziną, bo z tego jakoś wyrosłem albo straciłem zapał. Wracając do tematu kina. Film był bardzo dobry, świetny, cudowny, fenomenalny, zjawiskowy etc etc… bla bla… Co najgorsze? Że pewnie jak zwykle masę nagród zgarnie jakaś pseudoartystyczna szmira, na którą nie da się patrzeć bez wiadra między kolanami. Cudowne są takie filmy, nikomu się nie podoba, wszyscy mają ochotę wyjść z sali i udać się w kierunku toalety, bądź jakiegokolwiek innego miejsca, które w owej sytuacji niewątpliwie wyda się być ciekawszym. Ale nie. Bo to jest wizja artystyczna, która niesie przekaz… Niestety w 95% (pozostałe 5% kłamie, że im się podoba aby uchodzić za inteligentów)  przypadków wynosi ona jedynie treść pokarmową z żołądka. Tak jak by nie mogli sobie wbić do swoich pustych („inteligenckich”) łbów, że ładnie zrobiony film też ma przekaz. O nie! Jest za ładny, to na pewno jakaś ściema. Co to za film, który się podobał publice, nikt nie wyszedł (a nikt nie wyszedł, sam wypiłem tam kubek Coli wielkości wiaderka do zabawy w  piaskownicy, i mimo ‘presji środowiska’ albo raczej natury, siedziałem i oglądałem… a było na co popatrzeć…)? Na pewno kolejny Hollywoodzki chłam. I z nimi nawet nie ma dyskusji, bo to są „wielbiciele kina ambitnego” – które ja nazywam flakami z olejem.

Tak właściwie to nie za bardzo obchodzi mnie zdanie owych jajogłowych na temat kina, a i sami krytycy filmowi, będą się musieli natrudzić, żeby uznać to za chłam – i bardzo dobrze, za coś im płacą – bo dzieło jest wartę obejrzenia!

I mimo, że to nie moje słowa a zasłyszane po seansie (którego koniec nie obył się również bez braw, których niestety James Cameron nie mógł usłyszeć), które brzmiały „Ostatnio czułem się tak na premierze Jurasic Parku” – i na 100% się z tym zgadzam, chociaż Jurasic Park nie zrobił na mnie, aż takiego wrażenia, więc czułem się tak po raz pierwszy.

Trochę przynudzanie, ale trzeba się rozkręcić ;]